MODLITWA O BEATYFIKACJĘ JANA PAWŁA II

Boże w Trójcy Przenajświętszej,
dziękujemy Ci za to, że dałeś Kościołowi Papieża Jana Pawła II,
w którym zajaśniała Twoja ojcowska dobroć,
chwała krzyża Chrystusa i piękno Ducha miłości.
On, zawierzając całkowicie Twojemu miłosierdziu
i matczynemu wstawiennictwu Maryi,
ukazał nam żywy obraz Jezusa Dobrego Pasterza,
wskazując świętość, która jest miarą życia chrześcijańskiego,
jako drogę dla osiągnięcia wiecznego zjednoczenia z Tobą.
Udziel nam, za jego przyczyną, zgodnie z Twoją wolą, tej łaski,
o którą prosimy z nadzieją,
że Twój Sługa Papież Jan Paweł II, zostanie rychło włączony w poczet Twoich świętych.

Amen.

"Ekspresowy proces"

Beata Zajączkowska

- To najszybszy proces beatyfikacyjny w najnowszej historii Kościoła - mówi ks. Sławomir Oder, postulator w procesie beatyfikacyjnym Jana Pawła II, w rozmowie z Beatą Zajączkowską

Beata Zajączkowska: 2 kwietnia zostanie zamknięta diecezjalna faza procesu beatyfikacyjnego Jana Pawła II? Co to oznacza?
Ks. Sławomir Oder: – To, że mamy za sobą kawał solidnie wykonanej pracy, która była związana z najbardziej żmudnym etapem, to znaczy zbieraniem świadectw dotyczących heroiczności cnót życia sługi Bożego Jana Pawła II. Teraz te świadectwa zostaną przekazane do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. Z tego, co mi wiadomo, w najnowszej historii jest to proces, który rozwija się w sposób najbardziej dynamiczny. Zwłaszcza jego pierwsza faza, to znaczy okres, który minął od śmierci Ojca Świętego do rozpoczęcia procesu, zdecydowanie jest najszybsza.

Na czym będzie polegało teraz zadanie Księdza jako postulatora?
– We współpracy z jednym z relatorów Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych będziemy opracowywać pozycję. Z całej masy materiału, który zgromadziliśmy, trzeba będzie wyłowić perły, które potwierdzą przeświadczenie istniejące w ludziach, że Jan Paweł II jest święty.

Ilu świadków przesłuchano
– Trudno podać konkretną liczbę, choćby dlatego że przesłuchania miały charakter tajny i był to przywilej trybunału, który przesłuchiwał świadków. Na liście, która została złożona w dniu rozpoczęcia procesu, było ok. 120 nazwisk. W ciągu jego trwania nastąpiły zmiany. Oprócz świadków, którzy zostali przedstawieni przez postulatora, pojawili się świadkowie wezwani z urzędu przez trybunał.

Powiedział Ksiądz, że zebrano bardzo wiele materiału. Wiele, to znaczy ile?
– Samych zeznań jest 6 opasłych tomów. Do tego trzeba dodać wyniki prac Komisji Historycznej. Do relacji komisji dołączonych będzie co najmniej 16 tomów dokumentów.

Jak będzie wyglądało zamknięcie fazy diecezjalnej procesu?
– Będzie to miało miejsce 2 kwietnia w południe w Bazylice św. Jana na Lateranie, czyli w tym samym miejscu, gdzie 28 czerwca 2005 r. oficjalnie otwarto proces. Rozpoczniemy brewiarzową modlitwą południową, którą poprowadzi kard. Camillo Ruini. Potem nastąpi sesja kończąca prace trybunału diecezjalnego. Będzie to akt prawny, a nie liturgiczny.

Czy ta uroczystość będzie otwarta dla wiernych?
– Tak, będzie to sesja publiczna. W procesie diecezjalnym mamy dwa momenty publiczne. Pierwszym jest sesja otwarcia procesu. Drugim jest moment kończący, kiedy zostaną złożone ślubowania, cały materiał zostanie opieczętowany i przekazany Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych.

Czy wśród osób, które doznały łask za przyczyną Jana Pawła II, są ludzie, którzy, powiedzmy, są „na bakier” z Bogiem?
– Jeśli chodzi o uzdrowienia fizyczne, nie przypominam sobie takiego przypadku. Pamiętam osobę, należącą do jednego z Kościołów protestanckich. Doznała uzdrowienia, które przypisuje wstawiennictwu Jana Pawła II. Wiele świadectw mówi o duchowej i intelektualnej przygodzie spotkania z Janem Pawłem II. Przygodzie, która doprowadziła ich do odnalezienia wiary.

Na początku procesu zainicjował Ksiądz światowy łańcuch modlitw za przyczyną Jana Pawła II. Przynosi owoce?
– Myślę, że tak. Otrzymaliśmy wiele zgłoszeń od osób, które czują potrzebę łączenia się w tej solidarności modlitewnej, w szerzeniu na świecie dobra i nadziei. Czy są konkretne owoce uzdrowień? Myślę, że nie można ich ograniczać tylko do uzdrowień fizycznych. Istnieje wiele innych cudów. Ludzie nie czują się sami w cierpieniu, w poszukiwaniu, w zmaganiu się z przeciwnościami losu. Czują, że jest z nimi wspólnota ludzi życzliwych, rozsianych po całym świecie. Jako przykład mogę podać przypadek z Polski – małego sparaliżowanego Kamilka. Jego rodzina potrzebowała pomocy. Kiedy napisaliśmy o tym, zgłosiło się wielu ludzi, którzy zadeklarowali nie tylko pomoc modlitewną, ale i materialną.

Kiedy możemy mieć nadzieję, że to wołanie, które usłyszeliśmy na pogrzebie: „Santo subito” zostanie potwierdzone przez Kościół?
– Wciąż mnie o to pytają, a ja naprawdę nie wiem. Pamiętajmy, że jest to proces niezwykle ważny dla Kościoła, mającego świadomość, że każdy święty jest ogromnym darem. Dlatego też myślę, że przy całym pragnieniu, by ten proces zakończył się jak najszybciej, musimy wiedzieć, że nie jest to tylko wydarzenie medialne, że nie jest to kwestia chwili. Dlatego nie trzeba się śpieszyć, by to było już i natychmiast. Myślę, że czas trwania procesu beatyfikacyjnego jest nam dany też po to, byśmy mogli przyjąć to całe duchowe bogactwo Jana Pawła II.

Jesteśmy przekonani o świętości Jana Pawła II i wielu ludzi nie widzi potrzeby, by ogłaszać go najpierw błogosławionym. Czy pominięcie tego etapu w drodze do świętości jest realne?
– Zadecydować o tym może tylko Ojciec Święty.

Prymas o beatyfikacji Jana Pawła II

- Bardzo się cieszę z tego, nie ukrywajmy, niezwykle szybkiego zakończenia procesu beatyfikacyjnego naszego umiłowanego papieża Jana Pawła II. Choć oficjalna beatyfikacja nastąpi 1 maja, to już dziś wiadomo, że właśnie spełnia się pragnienie milionów ludzi, wyrażane już na pogrzebie Jana Pawła II wołaniami „Santo subito” - powiedział prymas Polski abp Józef Kowalczyk, komentując dzisiejsze promulgowanie przez Benedykta XVI dekretu Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, dotyczącego cudu za wstawiennictwem Jana Pawła II.

Bardzo się cieszę z tego, nie ukrywajmy, niezwykle szybkiego zakończenia procesu beatyfikacyjnego naszego umiłowanego papieża Jana Pawła II. Choć oficjalna beatyfikacja nastąpi 1 maja, to już dziś wiadomo, że właśnie spełnia się pragnienie milionów ludzi, wyrażane już na pogrzebie Jana Pawła II wołaniami „Santo subito”. 
Znałem dobrze Jana Pawła II, znał go również doskonale obecny papież Benedykt XVI. Od początku byłem przekonany, że obcuję z człowiekiem świętym. Benedykt XVI również miał zapewne takie przekonanie, w homilii pogrzebowej mówiąc nam o tym, że papież „spogląda na nas z Domu Ojca”. Oficjalna beatyfikacja jest potwierdzeniem przekonań tych wszystkich, którzy Jana Pawła II spotkali na swojej drodze i byli świadkami jego życia. Świętości nie da się ukryć. Świętość promieniuje, zachwyca, pociąga ludzi. Jan Paweł II jest świętym, jest w Domu Ojca – to nasze przekonanie znajduje potwierdzenie w akcie beatyfikacji. Jego życie, nie waham się tego powiedzieć, zmieniło losy Europy i świata, zmieniło również losy Polski. To jest bardzo ważne, ale równie ważne jest, jak dzięki niemu zmieniały się losy pojedynczych ludzi, którzy od niego uczyli się otwartości, odpowiedzialności, godnego przyjmowania cierpienia, a przede wszystkim naprawdę głębokiej modlitwy. Kiedy podczas ostatniej pielgrzymki do Polski przez długi czas modlił się w ciszy z wawelskiej katedrze, telewizje po raz pierwszy i jedyny transmitowały tak długą, ponad półgodzinną ciszę. Nie mieliśmy wtedy wątpliwości, że ten człowiek rzeczywiście rozmawia z Bogiem. Takie przykłady można by mnożyć, a każdy z nas ma swoje, prywatne doświadczenie z Janem Pawłem II, choćby nigdy nie spotkał go na żywo.
Nie sposób wymieniać teraz wszystkich zasług Jana Pawła II, przyjdzie na to czas podczas uroczystości beatyfikacji. Mam tylko nadzieję, że dzień 1 maja będzie dla nas prawdziwym świętem. To będzie doskonała okazja, żeby doświadczyć prawdy, że Bóg istnieje, że kocha, że czyni w życiu ludzi prawdziwe cuda. Niech zabiją mocniej nasze serca – przecież jesteśmy naocznymi świadkami jego świętości! Dziękujmy Bogu za tę wielką łaskę i prośmy Go, by przykład Jana Pawła II pozwalał i nam nawracać się i wytrwale dążyć do świętości. Sam Jan Paweł II mówił kiedyś, że święci są po to, by niepokoić – niech i on nas teraz niepokoi, niech nie pozwoli trwać w życiu byle jakim, nich prowokuje nas do zdobywania własnej świętości.