Ks. Tadeusz MROWIEC

Tajemnice radosne

Współczesne pokolenie

A gdy tłumy się gromadziły, Jezus zaczął mówić: To plemię jest plemieniem przewrotnym. Żąda znaku, ale żaden znak nie będzie mu dany, prócz znaku Jonasza (Łk 11, 29). W dzisiejszej Ewangelii Jezus nazywa współczesne sobie pokolenie przewrotnym. Nie chce ono słuchać mądrości Bożej i nie chce nawrócić się na głos Bożego wezwania. Podobnie jest dzisiaj.

Wraz z Maryją, Królową Apostołów, rozważajmy tajemnice radosne i módlmy się o otwartość współczesnych ludzi na Dobrą Nowinę Jezusa Chrystusa.

1. Zwiastowanie NMP

Rodowód Jezusa Chrystusa, syna Dawida, syna Abrahama. (...) Tak więc od Abrahama do Dawida jest w sumie czternaście pokoleń; od Dawida do przesiedlenia babilońskiego czternaście pokoleń; od przesiedlenia babilońskiego do Chrystusa czternaście pokoleń (Mt 1, 1. 17).

Od Abrahama aż do rodziny Maryi i Józefa przeminęły 42 pokolenia. W każdym z nich Bóg znajdował ludzkie serca, które przyjęły obietnicę Mesjasza i przekazały następnemu pokoleniu.

Wpatrując się w Maryję, która przyjmuje zapowiedź poczęcia Zbawiciela, módlmy się, aby w naszym pokoleniu, w naszych rodzinach Bóg znajdował ludzi, którzy skarb wiary w Jezusa Chrystusa przekażą następnemu pokoleniu.

2. Nawiedzenie

Oto bowiem błogosławić mnie będą odtąd wszystkie pokolenia, gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny; a święte jest Jego imię – i miłosierdzie Jego z pokolenia na pokolenie dla tych, co się Go boją (Łk 1, 48-50).

W domu Elżbiety i Zachariasza, w domu, w którym po wielu latach oczekiwania, narodziło się dziecko, Maryja wychwala Boga. On bowiem okazuje łaskę na każdym etapie ludzkiej historii. Każdemu pokoleniu chce okazać swoje miłosierdzie.

Wpatrując się w Maryję, która pieśnią wychwala Miłosiernego Boga, módlmy się za ludzi naszego pokolenia, szczególnie za tych, którzy są zamknięci na Boga. Prośmy o dar Bożej bojaźni, gdyż on jest kluczem do przyjęcia łaski Jego miłosierdzia.

3. Narodzenie Jezusa w Betlejem

A ty, Betlejem, ziemio Judy, nie jesteś zgoła najlichsze spośród głównych miast Judy, albowiem z ciebie wyjdzie władca, który będzie pasterzem ludu mego, Izraela (Mt 2, 6). Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli (J 1, 11).

Pokolenie ludzi mieszkających w Betlejem nie rozpoznało przychodzącego Mesjasza. Dla brzemiennej Maryi nie było miejsca w żadnym domu, a nawet w gospodzie. Po narodzeniu Jezusa Herod postanawia Go zabić. Pokolenie współczesne Jezusowi jest niegościnne i obojętne, a władza przeciwna życiu.

Wpatrzeni w Maryję, chroniącą swe nowo narodzone Dziecko, prośmy dla naszego pokolenia o wrażliwość na potrzeby współczesnej rodziny i odwagę w przyjęciu i obronie każdego ludzkiego życia.

4. Ofiarowanie Jezusa w świątyni

Symeon zaś błogosławił Ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu (Łk 2, 34-35).

Znak Dzieciątka Jezus rozpoznali starzec Symeon i prorokini Anna. Znak Jezusa rozpoznaje człowiek sprawiedliwy, pobożny, modlący się i poszczący. Dla tych, którzy tego nie czynią, Jezus i Jego przykazania będą zawsze znakiem sprzeciwu. Tak jest w każdym pokoleniu.

Wpatrzeni w Matkę, przeszytą słowem boleści, módlmy się o łaskę nawrócenia dla wszystkich, którym brakuje duchowej mocy do przyjęcia Jezusowej nauki.

5. Znalezienie Jezusa

Potem poszedł z nimi i wrócił do Nazaretu; i był im poddany. A Matka Jego chowała wiernie wszystkie te sprawy w swym sercu. Jezus zaś czynił postępy w mądrości, w latach i w łasce u Boga i u ludzi (Łk 51-52).

Podczas świąt w Jerozolimie Jezus odkrywa swoje powołanie Mesjasza, ale przekonuje się także, iż będzie do niego dojrzewał w rodzinnym domu w Nazarecie. W obecności Matki Maryi i opiekuna Józefa, Jezus poznaje i żyje tradycją pokoleń Izraela. Jego serce czerpiąc z wiary i życia przodków, wzrasta w mądrości i miłości.

Zapatrzeni w Jezusa, Maryję i Józefa żyjących w Nazarecie, módlmy się o to, aby współczesne pokolenie na nowo odkrywało wartość wychowania i religijnego wzrastania w rodzinnym domu.

Tajemnice bolesne

Jakie jest moje wnętrze?

Na to Pan rzekł do niego: Właśnie wy, faryzeusze, dbacie o czystość zewnętrznej strony kielicha i misy, a wasze wnętrze pełne jest zdzierstwa i niegodziwości. ... Raczej dajcie to, co jest wewnątrz, na jałmużnę, a zaraz wszystko będzie dla was czyste (Łk 11, 39. 40).

W dzisiejszej Ewangelii Jezus stawia pytanie o nasze wnętrze. Widząc jak faryzeusz, który zaprosił Go na obiad, podkreśla znaczenie zewnętrznych rytuałów i gestów, Jezus przypomina, że ważniejsze jest wnętrze człowieka. Troska o czystość serca sprawi, że nasze zewnętrzne postawy będą prawdziwe i szczere.

Razem z Maryją, Ucieczką grzeszników, rozważajmy tajemnice bolesne Różańca, prosząc Miłosiernego Jezusa, aby Jego męka stawała się źródłem naszego oczyszczenia z grzechów.

1. Modlitwa w Ogrojcu

Gdy On jeszcze mówił, oto zjawił się tłum. A jeden z Dwunastu, imieniem Judasz, szedł na ich czele i podszedł do Jezusa, aby Go ucałować. Jezus mu rzekł: Judaszu, pocałunkiem wydajesz Syna Człowieczego? (Łk 22, 47-48).

Jezus i Judasz w Ogrodzie Oliwnym. Na zewnątrz pocałunek, wewnątrz zdrada. Na zewnątrz znak miłości, a wewnątrz największe jego zaprzeczenie. Jezus wita Judasza słowem: „Przyjacielu...”. Jezus podjął mękę, aby uleczyć nas z każdej nieszczerości serca.

Módlmy się, o zdolność do szczerych relacji z Bogiem i z bliźnimi.

2. Biczowanie

Pan Bóg otworzył mi ucho, a ja się nie oparłem ani się nie cofnąłem. Podałem grzbiet mój bijącym i policzki moje rwącym mi brodę (Iz 50, 5-6).

Izajaszowy obraz cierpiącego Sługi Pańskiego pomaga nam wniknąć w serce Jezusa podczas okrutnego biczowania. Na zewnątrz bite i rozrywane ciało Jezusa. Cierpienie na granicy ludzkiej wytrzymałości. Wewnątrz serce rozmawiające z Bogiem, który jest miłością i przebaczeniem.

Módlmy się, aby każde cierpienie naszego ciała, otwierało nasze serce na rozmowę z Bogiem. Szczera modlitwa pomoże nam przetrwać wszelkie przeciwności.

3. Cierniem ukoronowanie

Nie zasłoniłem mojej twarzy przed zniewagami i opluciem. Pan Bóg mnie wspomaga, dlatego jestem nieczuły na obelgi, dlatego uczyniłem twarz moją jak głaz i wiem, że wstydu nie doznam. Blisko jest Ten, który mnie uniewinni (Iz 50, 7-8).

Jezus jest niewinny. Na zewnątrz widać szyderczą koronę z ciernia, słychać obelgi i drwiny, można odczuć plwociny na twarzy Skazańca. Wewnątrz przekonanie Jezusa o bliskości Boga i nieuchronnym wybawieniu. Kiedy odzyskujemy wewnętrzną niewinność i czyste serce, zło traci siłę rażenia.

Módlmy się o poznanie i doświadczenie mocy czystego serca.

4. Dźwiganie krzyża

A szło za Nim mnóstwo ludu, także kobiet, które zawodziły i płakały nad Nim. Lecz Jezus zwrócił się do nich i rzekł: Córki jerozolimskie, nie płaczcie nade Mną; płaczcie raczej nad sobą i nad waszymi dziećmi! (Łk 23, 27-28).

Jezus niosący krzyż na Golgotę potrzebuje naszego współczucia. Niemniej nie oczekuje zewnętrznych gestów zawodzenia i płaczu. Jezus doznaje pociechy wtedy, gdy płaczemy nad sobą, gdy wewnętrznie odwracamy się od grzechu.

Módlmy się o zdolność nieustannego nawracania się do Boga. Prośmy szczególnie za ludzi uwikłanych w nałogi.

5. Śmierć Jezusa na krzyżu

Wtedy Jezus zawołał donośnym głosem: „Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mego”. Po tych słowach wyzionął ducha. Na widok tego, co się działo, setnik oddał chwałę Bogu, mówiąc: „Istotnie, człowiek ten był sprawiedliwy” (Łk 23, 46-47).

Kalwaria. Na zewnątrz widać pośpiech żołnierzy, aby zakończyć egzekucję skazańców. Krótkie rozkazy, uderzenia narzędzi kaźni. Słychać drwiny i obelgi przedstawicieli Wysokiej Rady, urągania łotra. Niespokojny tłum. Jednak to, co najważniejsze, dzieje się wewnątrz, w duszy. Jezus w ostatniej rozmowie z Ojcem oddaje w Jego ręce swego ducha. Setnik dojrzewa do wiary. Po śmierci Jezusa pierwszy wyznaje wiarę w Jego bóstwo.

Módlmy się o łaskę wiary, dzięki której będziemy poznawali i wybierali to, co najważniejsze w życiu. Prośmy o wiarę, która nieustannie skłania do oczyszczania serca.

Tajemnice chwalebne

Sprawiedliwość i miłość 

Jezus w dzisiejszej Ewangelii piętnuje faryzeuszy i uczonych w Piśmie za nadużycia w życiu religijnym. Oni bowiem zbytnio podkreślali i upominali się u ludzi o zewnętrzne formy pobożności, a zapominali o tym, że w życiu religijnym najważniejsza jest sprawiedliwość i miłość. Prawdziwa pobożność wydaje owoce miłości bliźniego.

1. Zmartwychwstanie

Powiedział mu po raz trzeci: Szymonie, synu Jana, czy kochasz Mnie? Zasmucił się Piotr, że mu po raz trzeci powiedział: Czy kochasz Mnie? I rzekł do Niego: Panie, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham. Rzekł do niego Jezus: Paś owce moje (J 21, 17).

Zmartwychwstały Pan nad Jeziorem Galilejskim po trzykroć pyta Piotra o miłość. Trzecie pytanie odsłania w całej szczerości serce apostoła. W tej scenie Jezus przypomina nam, że wartość naszej modlitwy, naszych gestów religijnych, naszych czynów w odniesieniu do Boga, zależy od szczerości serca.

Módlmy się o to, aby nasze życie religijne, nasze pacierze, postawy i czyny skierowane ku Bogu, wypływały ze szczerej miłości.

2. Wniebowstąpienie

Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem; żebyście i wy tak się miłowali wzajemnie. Po tym wszyscy poznają, że jesteście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali (J 13, 35).

Po odejściu do nieba Jezus chce być obecny i poznawany na ziemi w życiu swoich uczniów. W tym celu zostawił wszystkim wierzącym przykazanie miłości wzajemnej. Tam, gdzie chrześcijanie okazują sobie wzajemną miłość, tam jest obecny i działa Bóg.

Módlmy się o nieustanny rozwój miłości wzajemnej w naszych małżeństwach, rodzinach, wspólnotach Kościoła, grupach społecznych i w całej Ojczyźnie.

3. Zesłanie Ducha Świętego

Jednakże mówię wam prawdę: Pożyteczne jest dla was moje odejście. Bo jeżeli nie odejdę, Duch Pocieszyciel nie przyjdzie do was. A jeżeli odejdę, to poślę Go do was. On zaś, gdy przyjdzie, przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie (J 16, 7-8).

Jezus zapowiedział i zesłał nam Ducha Świętego. Duch pociesza nas przez to, że przypomina o sprawiedliwości, czyli o tym, co należy oddać Bogu i drugiemu człowiekowi. Grzech narusza sprawiedliwość. Duch Święty porusza sumienie i udziela daru, dzięki któremu możemy wypełnić sprawiedliwość.

Módlmy się o otwartość na dary Ducha Świętego, abyśmy czynili sprawiedliwość wobec Boga i bliźniego, czyli moralny obowiązek według stanu i powołania.

4. Wniebowzięcie NMP

Wtedy rzekła Maryja: Wielbi dusza moja Pana ... bo ujął się za sługą swoim, Izraelem, pomny na miłosierdzie swoje, jak przyobiecał naszym ojcom Abrahamowi i jego potomstwu na wieki (Łk 1, 46. 54-55).

Maryja wzięta do nieba jest zapowiedzią wypełnienia wszystkich Bożych obietnic. W Jej życiu spełniło się proroctwo pieśni Magnificat. W życiu każdego człowieka Bóg chce okazywać miłosierdzie, które uzupełni braki ludzkiej sprawiedliwości i miłości.

Módlmy się o zdolność patrzenia na nasze doczesne braki z perspektywy nieba, z perspektywy wiary w Boże obietnice.

5. Ukoronowanie NMP

Odpowiedział Jezus: Królestwo moje nie jest z tego świata. Gdyby królestwo moje było z tego świata, słudzy moi biliby się, abym nie został wydany Żydom. Teraz zaś królestwo moje nie jest stąd (J 18, 36).

Maryja w koronie jest znakiem Chrystusowego królestwa „nie z tego świata”. Zbyt często nasze życie religijne mierzymy miarami doczesności, tym, co można zobaczyć i ocenić ludzkim okiem. Tymczasem każde słowo, gest, uczynek spełniony z wiarą w życie wieczne, ma większą, duchową wartość, którą w pełni poznamy dopiero w królestwie niebieskim.

Módlmy się o większą wiarę w żywot wieczny.

Tajemnice światła

Objawienia fatimskie

Dlatego też powiedziała Mądrość Boża: Poślę do nich proroków i apostołów, a niektórych z nich zabiją i prześladować będą (Łk 11, 49).

W dzisiejszej Ewangelii Jezus przypomina, że Bóg nieustannie posyła do ludzi proroków i apostołów, którzy objawiają ludziom mądrość Bożą. Niemniej, tak jak w historii Narodu Wybranego, tak dzisiaj ludzie często nie przyjmują nauki objawionej, odrzucają upomnienia, a nawet prześladują proroków.

Wspominając objawienia w Fatimie, módlmy się o otwartość naszych serc na wskazania, które zostawiła nam Najświętsza Maryja Panna.

1. Chrzest Jezusa w Jordanie

Kiedy cały lud przystępował do chrztu, Jezus także przyjął chrzest. A gdy się modlił, otworzyło się niebo i Duch Święty zstąpił nad Niego, w postaci cielesnej niby gołębica, a z nieba odezwał się głos: Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie (Łk 3, 21-22).

Podczas chrztu w Jordanie otwiera się niebo i Bóg objawia tajemnicę swojego życia: Ojca, Syna i Ducha Świętego.

Podczas pierwszego objawienia w Fatimie Matka Boża powiedziała dzieciom, że przychodzi z nieba. Zapowiadając im cierpienie i łaskę Bożą, rozchyliła dłonie i przekazała im światło. Jego blask przeniknął ich dusze tak, że zobaczyły siebie w Bogu. Upadły na kolana i uwielbiły Przenajświętszą Trójcę.

Wraz z Maryją, Fatimską Panią, módlmy się dla wszystkich ochrzczonych o dar poznawania i uwielbienia Boga w Trójcy Przenajświętszej.

2. Objawienie Jezusa w Kanie Galilejskiej

Jezus Jej odpowiedział: Czyż to moja lub twoja sprawa, Niewiasto? Czy jeszcze nie nadeszła godzina moja? Wtedy Matka Jego powiedziała do sług: Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie (J 2, 4-5).

Na godach w Kanie Galilejskiej Maryja zachęca sługi, aby wykonali wszystko, co będzie chciał Jej Syn, Jezus. W ten sposób wszyscy uczestniczyli w cudownym wydarzeniu.

Podczas drugiego objawienia w Fatimie Matka Boża powiedziała Łucji, że Hiacynta i Franciszek w krótkim czasie zostaną zabrani do nieba. „Ty jednak zostaniesz tu przez jakiś czas. Jezus chce posłużyć się tobą, aby ludzie Mnie lepiej poznali i pokochali. Pragnie ustanowić nabożeństwo do mego Niepokalanego Serca. Tym, którzy je przyjmą, obiecuję zbawienie”.

Wraz z Maryją, Panią z nieba, módlmy się o nieustanny rozwój nabożeństwa do Jej Niepokalanego Serca, a szczególnie Komunii świętych wynagradzających w pierwsze soboty miesiąca.

3. Głoszenie królestwa i wzywanie do nawrócenia

Gdy Jan został uwięziony, Jezus przyszedł do Galilei i głosił Ewangelię Bożą. Mówił: Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię! (Mk 1, 14-15).

Pierwsze słowa Jezusa w Ewangelii św. Marka wzywają do nawrócenia.

Podczas trzeciego objawienia w Fatimie Maryja ukazała dzieciom wizję piekła jako kary za grzechy. Jeżeli ludzie nie przestaną obrażać Boga, to doświadczą wielu cierpień także na ziemi, kiedy wybuchnie kolejna wojna. Ojciec Święty będzie musiał wiele wycierpieć, a Kościół będzie prześladowany. Ratunkiem pozostaje usilna modlitwa i nabożeństwo do Niepokalanego Serca Maryi.

Wraz z Maryją, Ucieczką grzeszników, módlmy się o opamiętanie i nawrócenie współczesnego świata.

4. Przemienienie na górze

W jakieś osiem dni po tych naukach wziął z sobą Piotra, Jana i Jakuba i wyszedł na górę, aby się modlić. Gdy się modlił, wygląd Jego twarzy się odmienił, a Jego odzienie stało się lśniąco białe (Łk 9, 28-29).

Na górze Tabor Jezus uczy nas, że modlitwa jest początkiem przemiany.

Podczas czwartego objawienia w Fatimie Maryja, Piękna Pani, przypomina dzieciom, żeby nadal przychodziły do miejsca objawień trzynastego dnia miesiąca i codziennie odmawiały różaniec. „Módlcie się, módlcie się wiele i czyńcie ofiary za grzeszników, ponieważ wiele dusz idzie do piekła, bo nie mają nikogo, kto by się za nie ofiarował i modlił”. Miesiąc wcześniej Maryja prosiła, aby po każdej tajemnicy różańca dodawać modlitwę: „O mój Jezu, przebacz nam grzechy, zachowaj nas od ognia piekielnego, zaprowadź wszystkie dusze do nieba, i pomóż szczególnie tym, którzy najbardziej potrzebują Twego miłosierdzia”.

Wraz z Maryją, Matką Boską Różańcową, polecajmy dusze zatwardziałych grzeszników, aby doznały łaski wewnętrznej przemiany.

5. Ustanowienie Eucharystii

Ja bowiem otrzymałem od Pana to, co wam przekazałem, że Pan Jezus tej nocy, której został wydany, wziął chleb i dzięki uczyniwszy, połamał i rzekł: To jest Ciało moje za was wydane. Czyńcie to na moją pamiątkę! ... Ilekroć bowiem spożywacie ten chleb i pijecie kielich, śmierć Pana głosicie, aż przyjdzie (1 Kor 11, 23-24. 26).

Eucharystia uobecnia misterium życia Jezusa Chrystusa.

Podczas szóstego objawienia w Fatimie, przed cudem słońca, Łucja zobaczyła trzy wizje. Trzy kolejne sceny symbolizowały tajemnice różańca. W pierwszej, radosnej ukazała się Święta Rodzina, Dzieciątko Jezus, Matka Boska i św. Józef. W następnej była Matka Boska Bolesna oraz Jezus w drodze na Kalwarię. W ostatniej, chwalebnej wizji ukazała się Matka Boska Karmelitańska, ukoronowana na Królową nieba i ziemi, z Jezusem na rękach. Pani Fatimska ponowiła prośbę o codzienne odmawianie różańca.

Wraz z Maryją, Królową nieba i ziemi, módlmy się, aby codzienna modlitwa różańcowa, w której rozważamy tajemnice życia, śmierci i zmartwychwstania Jezusa, prowadziła nas do owocnego przeżywania misteriów Jezusa Chrystusa w Eucharystii.